Windows Server 2025 to najnowsza odsłona flagowego systemu serwerowego Microsoftu, wprowadzająca przełomowe funkcje w zakresie bezpieczeństwa, wydajności i integracji z chmurą hybrydową. Niezależnie od tego, czy jesteś doświadczonym administratorem IT, czy dopiero rozpoczynasz swoją przygodę z infrastrukturą serwerową – ta instrukcja poprowadzi Cię przez cały proces instalacji od przygotowania nośnika po pierwszą konfigurację. Skupimy się na czystej instalacji, która jest zalecaną ścieżką dla środowisk produkcyjnych, choć omówimy również możliwości migracji z wcześniejszych wersji.
Wymagania sprzętowe i zgodność
Zanim przystąpisz do instalacji, upewnij się, że Twój sprzęt spełnia oficjalne wymagania Microsoftu dla Windows Server 2025. System ten podnosi poprzeczkę względem poprzedników, szczególnie w obszarze zabezpieczeń sprzętowych niezbędnych do działania nowych funkcji ochronnych.
Minimalne wymagania obejmują procesor 64-bitowy z częstotliwością co najmniej 1,4 GHz, kompatybilny z architekturą x64 i obsługujący instrukcje NX, DEP, CMPXCHG16b, LAHF/SAHF oraz PrefetchW. Microsoft rekomenduje co najmniej 4 rdzenie fizyczne dla instalacji z interfejsem graficznym Desktop Experience oraz 2 rdzenie dla wariantu Server Core. Wsparcie dla SLAT (Second Level Address Translation) jest wymagane dla roli Hyper-V.
Jeśli chodzi o pamięć RAM, absolutne minimum to 512 MB dla Server Core i 2 GB dla Desktop Experience – jednak są to wartości dla środowisk testowych. W praktyce produkcyjnej rekomenduje się minimum 8 GB RAM, a dla serwerów wirtualizacyjnych i bazodanowych – 16 GB lub więcej. Przestrzeń dyskowa to co najmniej 32 GB wolnego miejsca, przy czym sama instalacja zajmuje około 12–15 GB. W nowości względem Windows Server 2022 warto odnotować oficjalne wsparcie dla NVMe over Fabrics oraz rozszerzoną kompatybilność z kontrolerami dyskowymi opartymi na architekturze ARM64 w scenariuszach edge computing.
Kluczowym wymogiem sprzętowym, który Microsoft egzekwuje w Windows Server 2025, jest obecność modułu TPM 2.0. Jest on niezbędny dla funkcji takich jak Secured-core Server, Credential Guard czy Virtualization-Based Security (VBS), które w obecnej wersji są domyślnie aktywowane. Serwery bez TPM 2.0 nadal mogą uruchomić system, jednak wiele zaawansowanych mechanizmów ochronnych pozostanie niedostępnych, co w środowiskach wymagających zgodności z normami ISO 27001 czy NIS2 może stanowić istotny problem.
Przed instalacją sprawdź również kompatybilność sprzętu na oficjalnej liście Windows Server Catalog. Zweryfikuj, czy producent serwera dostarczył sterowniki certyfikowane dla Windows Server 2025 – szczególnie dla kontrolerów RAID, kart sieciowych 10/25/40 GbE oraz host bus adapterów (HBA). W przypadku instalacji na gościu wirtualnym upewnij się, że hypervisor obsługuje wirtualny TPM: Hyper-V w systemie Windows Server 2025 i Windows 11 24H2, VMware vSphere 8.0 Update 3 lub nowszy oraz najnowsze wersje KVM i Proxmox VE.
Wybór edycji i modelu licencjonowania
Windows Server 2025 dostępny jest w trzech głównych edycjach: Standard, Datacenter oraz Datacenter Azure Edition. Każda z nich adresuje odmienne potrzeby organizacyjne i różni się zarówno funkcjonalnością, jak i modelem licencjonowania.
Edycja Standard przeznaczona jest dla środowisk o niewielkim zagęszczeniu wirtualizacji. Obejmuje prawa do uruchomienia dwóch maszyn wirtualnych na jednej licencji (przy pełnym licencjonowaniu wszystkich rdzeni fizycznych hosta). Wprowadza limit 64 TB pamięci RAM na maszynę wirtualną i obsługuje maksymalnie 48 rdzeni na procesor fizyczny. Sprawdzi się w małych i średnich firmach, oddziałowych serwerach plików, kontrolerach domeny czy serwerach wydruku.
Datacenter to edycja premium, zaprojektowana z myślą o centrach danych i wysoko zwirtualizowanych środowiskach. Oferuje nieograniczone prawa do wirtualizacji – możesz uruchomić dowolną liczbę maszyn wirtualnych Windows Server na w pełni zlicencjonowanym hoście. Dodatkowo odblokowuje funkcje Software-Defined Networking (SDN), Storage Spaces Direct, Shielded VMs oraz zaawansowane mechanizmy sieciowe. Limit pamięci RAM na maszynę wirtualną zostaje zniesiony, a system obsługuje do 64 gniazd procesorowych.
Datacenter Azure Edition to nowość, która ewoluuje z wersji 2022. Jest zoptymalizowana pod kątem hybrydowych scenariuszy Azure, oferując natywne wsparcie dla Azure Arc, hotpatching (aktualizacje zabezpieczeń bez restartu systemu) oraz SMB over QUIC z akceleracją sprzętową. Ta edycja dostępna jest wyłącznie w modelu subskrypcyjnym poprzez Azure lub umowy Enterprise Agreement z Software Assurance.
Licencjonowanie we wszystkich edycjach opiera się na modelu per-core: każdy fizyczny rdzeń procesora w serwerze musi być objęty licencją, z minimum 8 licencji rdzeniowych na procesor i 16 na serwer. Przed zakupem dokładnie przeanalizuj architekturę swojego serwera – liczba gniazd, rdzeni na procesor oraz planowane obciążenie wirtualizacyjne bezpośrednio przekładają się na koszty licencji. Warto również rozważyć opcję Software Assurance, która zapewnia prawa do nowych wersji, wsparcie techniczne oraz elastyczność w środowiskach chmurowych.
Przygotowanie nośnika instalacyjnego
Instalację Windows Server 2025 możesz przeprowadzić z nośnika USB, obrazu ISO montowanego przez interfejs zdalnego zarządzania (iDRAC, iLO, IPMI) lub bezpośrednio z pliku ISO w środowisku wirtualnym. Oficjalny obraz ISO pobierzesz z centrum administracyjnego Microsoft 365, portalu Volume Licensing Service Center (VLSC) lub z witryny Windows Server Evaluation Center, gdzie dostępna jest 180-dniowa wersja ewaluacyjna.
Do utworzenia bootowalnego pendrive'a użyj narzędzia takiego jak Rufus (w trybie GPT dla UEFI) lub oficjalnego Media Creation Tool. Minimalna pojemność nośnika USB to 8 GB, przy czym rekomendowane jest 16 GB ze względu na rozmiar obrazu instalatora, który w wersji 2025 przekracza 6 GB. W przypadku instalacji na wielu serwerach fizycznych rozważ wdrożenie Windows Deployment Services (WDS) lub Microsoft Deployment Toolkit (MDT) – te narzędzia pozwalają zautomatyzować proces i zapewnić powtarzalność konfiguracji.
Przed rozpoczęciem właściwej instalacji wykonaj trzy kluczowe czynności przygotowawcze. Po pierwsze, zaktualizuj firmware serwera do najnowszej wersji udostępnionej przez producenta – dotyczy to BIOS/UEFI, firmware kontrolerów RAID, kart sieciowych i HBA. Nieaktualny firmware to najczęstsza przyczyna błędów instalacji i niestabilności systemu. Po drugie, wykonaj pełną kopię zapasową danych, jeśli instalujesz system na serwerze z istniejącymi woluminami – instalacja czysta nadpisuje partycję systemową. Po trzecie, przygotuj sterowniki dla krytycznych komponentów (kontroler RAID, karta sieciowa) na osobnym nośniku USB – instalator Windows Server 2025 zawiera rozbudowaną bazę sterowników, jednak dla najnowszego lub specjalistycznego sprzętu może być konieczne ich ręczne załadowanie podczas instalacji.
Opcje instalacji: Server Core vs. Desktop Experience
Podczas wyboru typu instalacji staniesz przed decyzją, która zdefiniuje architekturę Twojego serwera na cały cykl jego życia. Windows Server 2025 oferuje dwa podstawowe warianty: Server Core oraz Server with Desktop Experience (dawniej Full GUI).
Server Core to minimalistyczna instalacja pozbawiona interfejsu graficznego, eksploratora plików, przeglądarki Edge i większości aplikacji pulpitu. Zarządzanie odbywa się poprzez konsolę PowerShell, wiersz poleceń, konsolę MMC łączoną zdalnie z innego komputera lub Windows Admin Center. Ta opcja znacząco redukuje powierzchnię ataku – mniej komponentów to mniej potencjalnych luk bezpieczeństwa. Dodatkowo zużywa mniej zasobów (około 2 GB RAM przy starcie vs. 4–5 GB dla Desktop Experience), rzadziej wymaga restartów po aktualizacjach i jest rekomendowana przez Microsoft jako domyślna dla większości ról produkcyjnych.
Desktop Experience oferuje pełny interfejs graficzny znany z Windows Server 2022 i Windows 11, wraz z pulpitem, menu Start i klasycznymi apletami konfiguracyjnymi. Jest odpowiedni dla serwerów terminalowych (Remote Desktop Services), środowisk deweloperskich, testowych lub sytuacji, gdzie administratorzy nie posiadają jeszcze biegłości w zarządzaniu z linii poleceń. Warto jednak wiedzieć, że Microsoft od kilku edycji konsekwentnie promuje Server Core jako standard, a Desktop Experience traktuje jako opcję "na żądanie". W 2026 roku ponad 70% nowych wdrożeń Windows Server w środowiskach produkcyjnych opiera się na wariancie Server Core.
Niezależnie od wyboru, instalacja przebiega identycznie z poziomu kreatora – decyzję podejmujesz na etapie wyboru obrazu systemu. Przejście z Desktop Experience na Server Core jest możliwe po instalacji (poprzez usunięcie roli "User Interfaces and Infrastructure"), jednak operacja odwrotna wymaga reinstalacji. Dlatego starannie przemyśl tę decyzję przed kliknięciem "Dalej".
Proces czystej instalacji krok po kroku
Po uruchomieniu serwera z nośnika instalacyjnego i przejściu ekranów wyboru języka oraz klawiatury, należy kliknąć "Zainstaluj teraz". Następnym etapem jest wybór edycji – zwróć uwagę, aby wskazać wariant zgodny z posiadaną licencją, ponieważ późniejsza zmiana edycji wymaga ponownej instalacji. Na ekranie warunków licencyjnych zaakceptuj umowę i przejdź dalej.
Kreator zapyta o typ instalacji. Wybierz opcję "Niestandardowa: zainstaluj tylko system Windows (zaawansowane)" – jest to właściwa ścieżka dla czystej instalacji. Na ekranie wyboru dysku usuń istniejące partycje systemowe, a następnie zaznacz nieprzydzielone miejsce i kliknij "Dalej". Instalator automatycznie utworzy niezbędne partycje: systemową EFI (100 MB, FAT32), partycję MSR (16 MB) oraz główną partycję systemową (NTFS). W przypadku serwerów fizycznych z kontrolerem RAID – jeśli na liście nie widzisz swoich dysków, kliknij "Załaduj sterownik" i wskaż przygotowany wcześniej nośnik USB ze sterownikami.
Właściwy proces kopiowania plików trwa od 10 do 30 minut w zależności od wydajności podsystemu dyskowego. Po jego zakończeniu serwer automatycznie uruchomi się ponownie i przejdzie do fazy konfiguracji wstępnej. Pierwszym ekranem, który zobaczysz, będzie monit o ustawienie hasła administratora. W Windows Server 2025 polityka haseł domyślnie wymaga co najmniej 14 znaków, w tym wielkich i małych liter, cyfr oraz znaków specjalnych. Ustaw silne hasło i zachowaj je w bezpiecznym menedżerze haseł.
Po zalogowaniu się do systemu – w przypadku Desktop Experience zobaczysz znajomy pulpit; w przypadku Server Core powita Cię okno konsoli. Pierwsze kroki po instalacji to instalacja najnowszych aktualizacji poprzez sconfig (Server Core) lub Windows Update (Desktop Experience), aktywacja systemu przy użyciu klucza produktu oraz konfiguracja sieci (statyczny adres IP, maska podsieci, brama domyślna, serwery DNS). Jeśli instalujesz kontroler domeny, nadaj serwerowi stałą nazwę i przypisz statyczny adres IP jeszcze przed promocją do roli DC.
Automatyzacja instalacji z plikiem odpowiedzi
Ręczna instalacja sprawdza się przy pojedynczych serwerach, jednak przy wdrażaniu dziesiątek lub setek maszyn niezbędna jest automatyzacja. Windows Server 2025 w pełni wspiera instalację nienadzorowaną z wykorzystaniem plików odpowiedzi (unattend.xml), przygotowywanych za pomocą narzędzia Windows System Image Manager (Windows SIM) dostępnego w Windows Assessment and Deployment Kit (ADK) w wersji dla Windows Server 2025.
Plik odpowiedzi pozwala zautomatyzować wszystkie etapy instalacji: wybór edycji, akceptację licencji, partycjonowanie dysków, ustawienie hasła administratora, konfigurację sieci, wybór strefy czasowej, dołączenie do domeny, a nawet instalację wybranych ról i funkcji. Kluczowe komponenty konfiguracji obejmują Microsoft-Windows-International-Core (ustawienia językowe i regionalne), Microsoft-Windows-Setup (partycjonowanie, klucz produktu), Microsoft-Windows-Shell-Setup (ostatnie czynności OOBE) oraz Microsoft-Windows-TCPIP (konfiguracja sieciowa).
Praktyczne podejście do automatyzacji na skalę enterprise opiera się na Windows Deployment Services (WDS) do dystrybucji obrazów przez PXE oraz Microsoft Deployment Toolkit (MDT) do budowania zaawansowanych sekwencji zadań. Najnowszym trendem w 2026 roku jest jednak wykorzystanie Windows Autopilot for Servers w połączeniu z Azure Arc – serwer po pierwszym uruchomieniu automatycznie rejestruje się w chmurze, pobiera konfigurację i jest gotowy do pracy w ciągu kilkunastu minut bez fizycznego dostępu administratora.
Przykładowy minimalny plik odpowiedzi dla instalacji Server Core wygląda następująco:
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<unattend xmlns="urn:schemas-microsoft-com:unattend">
<settings pass="windowsPE">
<component name="Microsoft-Windows-International-Core-WinPE">
<InputLocale>pl-PL</InputLocale>
<SystemLocale>pl-PL</SystemLocale>
<UILanguage>pl-PL</UILanguage>
</component>
<component name="Microsoft-Windows-Setup">
<DiskConfiguration>
<Disk wcm:action="add">
<CreatePartitions>
<CreatePartition wcm:action="add">
<Order>1</Order><Type>Primary</Type><Size>500</Size>
</CreatePartition>
</CreatePartitions>
</Disk>
</DiskConfiguration>
<UserData><AcceptEula>true</AcceptEula></UserData>
</component>
</settings>
<settings pass="oobeSystem">
<component name="Microsoft-Windows-Shell-Setup">
<UserAccounts>
<AdministratorPassword><Value>HasloAdmina123!</Value></AdministratorPassword>
</UserAccounts>
</component>
</settings>
</unattend>
Pamiętaj, że powyższy przykład ma charakter poglądowy – w środowisku produkcyjnym hasła należy podawać w formie zaszyfrowanej lub używać zewnętrznych mechanizmów bezpiecznego przechowywania sekretów.
Pierwsza konfiguracja po instalacji
Po pomyślnym zainstalowaniu systemu i pierwszym zalogowaniu należy przeprowadzić szereg czynności konfiguracyjnych, które przygotują serwer do pełnienia produkcyjnej roli. Oto uporządkowana lista zadań, które warto wykonać.
Pierwszym krokiem jest zmiana nazwy serwera. W interfejsie graficznym przejdź do Ustawienia → System → Nazwa komputera, natomiast w Server Core użyj polecenia Rename-Computer -NewName "SRV-DC01" -Restart w PowerShell lub wybierz opcję zmiany nazwy w narzędziu sconfig. Nadaj nazwę zgodną z konwencją nazewniczą przyjętą w Twojej organizacji.
Konfiguracja sieci to następny krytyczny punkt. W PowerShell przypisujesz statyczny adres IP komendą New-NetIPAddress -InterfaceIndex 5 -IPAddress 192.168.1.10 -PrefixLength 24 -DefaultGateway 192.168.1.1, a serwery DNS ustawiasz przez Set-DnsClientServerAddress -InterfaceIndex 5 -ServerAddresses ("192.168.1.5","192.168.1.6"). W środowiskach produkcyjnych zawsze używaj statycznego adresu IP dla serwerów – dynamiczne adresy DHCP są niedopuszczalne dla maszyn pełniących role infrastrukturalne.
Następnie zainstaluj najnowsze aktualizacje. Zarówno w Desktop Experience, jak i w Server Core użyj Windows Update. W Server Core możesz to zrobić poprzez sconfig (opcja 6), a następnie opcję A (wyszukaj wszystkie aktualizacje). W większych środowiskach branżowych rozważ konfigurację Windows Server Update Services (WSUS) lub Microsoft Configuration Manager do scentralizowanego zarządzania aktualizacjami.
Ustaw strefę czasową – domyślnie system używa czasu UTC. W PowerShell wykonaj Set-TimeZone -Id "Central European Standard Time" dla Polski. Skonfiguruj również synchronizację czasu z zewnętrznym źródłem NTP, jeśli serwer nie jest kontrolerem domeny (kontrolery domeny automatycznie stają się źródłem czasu dla członków domeny). Użyj w32tm /config /manualpeerlist:"time.windows.com" /syncfromflags:manual /update i zrestartuj usługę czasu.
Aktywacja systemu to ostatni z obowiązkowych kroków wstępnych. Prawidłową aktywację możesz zweryfikować w PowerShell komendą slmgr /xpr. Jeśli korzystasz z serwera KMS (Key Management Services) w organizacji, wskaż go przez slmgr /skms twój-serwer-kms:1688, a następnie slmgr /ato. Dla kluczy MAK (Multiple Activation Key) użyj slmgr /ipk TWÓJ-KLUCZ-PRODUKTU. Pamiętaj, że opóźnienie aktywacji może skutkować przejściem systemu w tryb powiadomień, a ostatecznie ograniczeniem funkcjonalności.
Migracja z wcześniejszych wersji Windows Server
Jeśli posiadasz już infrastrukturę opartą na Windows Server 2019 lub 2022, migracja do wersji 2025 może zostać przeprowadzona na dwa sposoby: jako uaktualnienie in-place (zachowanie istniejących danych, aplikacji i ustawień) lub jako migracja równoległa (wdrożenie nowego serwera obok istniejącego i przeniesienie ról).
Uaktualnienie in-place jest szybsze i wymaga mniej zasobów, jednak niesie ze sobą wyższe ryzyko i jest zalecane tylko dla mniej krytycznych środowisk. Obsługiwane ścieżki uaktualnienia obejmują przejście z Windows Server 2019 i 2022 do Windows Server 2025, przy czym edycja docelowa musi być taka sama lub wyższa. Przed przystąpieniem do uaktualnienia wykonaj pełny backup systemu i danych, odinstaluj programy antywirusowe innych firm (mogą blokować proces), zaktualizuj wszystkie sterowniki oraz usuń nieużywane role i funkcje. Sam proces uruchamiasz z poziomu działającego systemu, montując obraz ISO i wybierając opcję zachowania plików i aplikacji.
Migracja równoległa to bezpieczniejsza, choć bardziej czasochłonna metoda, polegająca na postawieniu nowego serwera z Windows Server 2025 i przeniesieniu ról krok po kroku. Do przenoszenia poszczególnych ról Microsoft dostarcza dedykowane narzędzia: Windows Server Migration Tools (ogólne), Active Directory Migration Tool (ADMT) dla domen, narzędzia do migracji DHCP, DFS, IIS. W przypadku Hyper-V wykorzystaj Hyper-V Replica lub Shared Nothing Live Migration do przeniesienia maszyn wirtualnych między hostami bez przestoju.
W 2026 roku rosnącą popularnością cieszy się również podejście hybrydowe – istniejący serwer zostaje zarejestrowany w Azure Arc, jego konfiguracja eksportowana jako szablon ARM lub Bicep, a następnie wdrażana na nowej maszynie z Windows Server 2025, która automatycznie pobiera swoją konfigurację z chmury. To podejście znacząco skraca czas migracji i redukuje ryzyko błędów ręcznej konfiguracji.
Najczęstsze problemy i ich rozwiązywanie
Podczas instalacji możesz napotkać kilka typowych problemów. Oto najczęstsze z nich wraz z rozwiązaniami.
Brak dysku na liście dostępnych lokalizacji wynika najczęściej z braku sterownika kontrolera RAID w obrazie instalatora. Pobierz odpowiedni sterownik z witryny producenta serwera (najczęściej w formie rozpakowanego archiwum ZIP), umieść go na drugim nośniku USB i podłącz przed rozpoczęciem instalacji. Na ekranie wyboru dysku kliknij "Załaduj sterownik", wskaż folder ze sterownikiem i postępuj zgodnie z instrukcją.
Komunikat "Ten komputer nie spełnia minimalnych wymagań sprzętowych" przy próbie instalacji zwykle oznacza brak TPM 2.0 lub próbę instalacji na bardzo starym sprzęcie. Wejdź do BIOS/UEFI serwera i sprawdź status TPM – upewnij się, że moduł jest włączony (Enabled/Active). Jeśli serwer fizycznie nie posiada TPM 2.0, instalacja nadal może być możliwa, jednak rekomendujemy aktualizację sprzętu, aby w pełni skorzystać z zabezpieczeń oferowanych przez system.
Zawieszenie instalatora na etapie "kończenie instalacji" najczęściej wskazuje na problem ze sterownikami lub firmware. Rozwiązaniem jest odłączenie wszystkich niekrytycznych urządzeń peryferyjnych, zaktualizowanie BIOS/UEFI do najnowszej wersji oraz tymczasowe wyłączenie niepotrzebnych kontrolerów w ustawieniach płyty głównej (dodatkowe kontrolery USB 3.2, kontrolery NVMe innych firm).
Błędy aktywacji mogą wynikać z kilku przyczyn: klucz produktu jest nieprawidłowy lub przeznaczony dla innej edycji, klucz KMS nie został rozpoznany lub osiągnięto limit aktywacji MAK. Zweryfikuj typ klucza i sposób aktywacji w PowerShell (slmgr /dlv), a w razie potrzeby skontaktuj się z pomocą techniczną Microsoft Volume Licensing.
Częste pytania
Jak długo trwa instalacja Windows Server 2025?
Na nowoczesnym sprzęcie z dyskiem NVMe instalacja trwa około 10–15 minut. Na starszych serwerach z dyskami HDD i kontrolerami RAID proces może potrwać do 30 minut. Dodatkowy czas zajmuje pierwsza konfiguracja i instalacja aktualizacji – łącznie od 30 do 90 minut.
Czy można zainstalować Windows Server 2025 bez TPM 2.0?
Technicznie tak, choć Microsoft oficjalnie wymaga TPM 2.0. Bez niego nie będą działać funkcje Secured-core Server, Credential Guard ani VBS. W środowisku produkcyjnym zdecydowanie zalecamy sprzęt z TPM 2.0 ze względów bezpieczeństwa i zgodności.
Czy mogę zaktualizować Windows Server 2016 do 2025 bezpośrednio?
Nie. Bezpośrednie uaktualnienie in-place jest obsługiwane wyłącznie z wersji 2019 i 2022. Aby przejść z Windows Server 2016 na 2025, musisz najpierw zaktualizować system do wersji 2019 lub 2022 (ścieżka dwuetapowa), bądź przeprowadzić migrację równoległą.
Jaka jest różnica między Standard a Datacenter?
Kluczowe różnice to: nieograniczone prawa do wirtualizacji w Datacenter (Standard: 2 maszyny wirtualne na licencję), dostępność Storage Spaces Direct, Shielded VMs i SDN wyłącznie w Datacenter oraz limit 64 TB RAM na maszynę wirtualną w Standard (brak limitu w Datacenter).
Gdzie kupić licencję Windows Server 2025?
Licencje są dostępne w autoryzowanych kanałach sprzedaży Microsoft, w tym u oficjalnych partnerów i dystrybutorów oprogramowania. Warto zwrócić uwagę na sprawdzone źródła oferujące legalne klucze i wsparcie posprzedażowe.
Czy Server Core da się później rozbudować do Desktop Experience?
Nie. Z Server Core na Desktop Experience nie da się przejść bez reinstalacji. Natomiast z Desktop Experience na Server Core można przejść, usuwając odpowiednią funkcję systemu. Wybór typu instalacji jest jednokierunkowy i należy go starannie przemyśleć przed rozpoczęciem instalacji.
Czy potrzebuję osobnego klucza dla maszyn wirtualnych?
Zależy od edycji. W Datacenter maszyny wirtualne z systemem Windows Server aktywują się automatycznie przez Automatic Virtual Machine Activation (AVMA). W Standard potrzebujesz osobnych kluczy dla każdej maszyny wirtualnej.
Jak aktywować system przy użyciu KMS?
W PowerShell wykonaj slmgr /skms adres-twojego-serwera-kms:1688, a następnie slmgr /ato. Komenda slmgr /dlv pozwala zweryfikować status aktywacji. Pamiętaj, że klient KMS musi mieć łączność sieciową z serwerem KMS na porcie 1688.
Czy instalacja z obrazu ISO pobranego z Evaluation Center różni się od wersji licencjonowanej?
Proces instalacji jest identyczny. Różnica polega na 180-dniowym okresie ewaluacyjnym. Po jego upływie możesz przeprowadzić konwersję na wersję licencjonowaną poprzez zmianę klucza produktu (slmgr /ipk klucz-produktu) bez reinstalacji.
Czy Windows Server 2025 wymaga połączenia z internetem podczas instalacji?
Nie, instalację można przeprowadzić całkowicie offline. Jednak do ukończenia konfiguracji OOBE i założenia lokalnego konta administratora rekomendowane jest połączenie sieciowe dla instalacji Desktop Experience. W Server Core instalacja offline przebiega bez żadnych przeszkód.